เรื่องราวของเจ้าเงาะกับนางรจนา แม้ว่าจะถูกไล่ออกจากเมืองไประกำลำบาก แต่ทั้งสองก็น่าจะมีความสุข เพราะได้รับในสิ่งที่ตัวเลือก มีสุขตามประสา

                                เมื่อนั้น                           รจนาเยาวยอดเสน่หา

                   นั่งแอบแนบองค์ภัสดา                       จำนรรจาพาทีซี้ซิก

                   ที่ทุกข์ร้อนผ่อนผันบรรเทา                  นงเยาว์ยิ้มเหยาะหัวเราะหริก

                   พระอุ้มขึ้นใส่ตักนางผลักพลิก               ทำกระบวนข่วนหยิกด้วยมารยา

                   แลสบหลบเนตรภูวไนย                     สะเทินใจอายเอียงเมียงหน้า

                   แย้มสรวญยวนยีปรีดา                      กัลยานิยมสมคิด

                   แสนสมัครรักใคร่ใหลหลง                   ด้วยรูปทรงเป็นทองต้องจิต

                   ถ้อยทีบรรทมชมชิด                         แนบสนิทนิทราในราตรี

ช่างน่าอิจฉาในความสุขของทั้งสอง แต่เพราะความรู้สึก “เสียหน้า” ของผู้ใหญ่ทำให้เรื่องมันไม่จบ จึงต้องพยายามหาเรื่องจนได้ พฤติกรรมของผู้ใหญ่แบบท้าวสามนต์นี่มีให้เห็นอยู่เสมอ

                                   เมื่อนั้น                        ท่านท้าวสามนต์เป็นใหญ่

                   ตั้งแต่เงาะพาธิดาไป                         ให้แค้นขัดฤทัยทุกเวลา

                   รจนาเจ้ากรรมมันทำชั่ว                     มีผัวเงาะร้ายให้ขายหน้า

                   จำจะคิดอ่านด้วยมารยา                     พาลฆ่าเสียให้ได้ไม่ไว้เลย

ท้าวสามนต์ ช่างเป็นผู้ใหญ่ที่โหดร้ายจริงๆ ใช้เล่ห์อุบาย ให้ไปทำตามคำสั่ง ใครทำไม่ได้ต้องฆ่าเสีย คือตั้งใจจะกลั่นแกล้งคนที่ตัวเองไม่ชอบให้ได้ หรืออย่างที่เรารู้กัน ให้ไปหาปลา หาเนื้อ แต่เรื่องกลับตรงข้ามเพราะคนที่ตนจะจัดการดันทำได้สำเร็จ คนที่ตนเห็นดีเห็นงามด้วยกลับทำไม่ได้ เรื่องเลยไปกันใหญ่

          เรื่องใหญ่ขนาดพี่น้องคลานตามกันมาต้องทะเลาะเบาะแว้งกัน หาความสงบในครอบครัวไม่ได้

                             เดิมใครด่าทอก่อก่อน              ควักค้อนเคืองขัดสะบัดสะบิ้ง

                   ครั้นเขาว่ามั่งก็ชังชิง                        ชวนกันวิ่งมาตามมาต่อยตี

                   หกเขยเข้ากลุ้มรุมกันชก                    ให้เอามือใส่พกเสียหรือพี่

                   สาแก่ใจเจ็บปวดกล้าอวดดี                 เออเดี๋ยวนี้จะให้ใครห้ามปราม

                   เมื่อเป็นผู้ใหญ่ไม่ไว้ตัว                      ยังจะมาว่าผัวข้าหยาบหยาม

                   ชะพี่เขยข้าหน้างามงาม                     บุ่มบ่ามบ้าเลือดไม่เหือดเลย

          เรื่องนี้สำคัญที่จะต้องเรียนรู้ ถ้าผู้ใหญ่คิดว่า “อาบน้ำร้อนก่อนเจ้าข้าเข้าใจ” คิดว่าตัวเองถูกไปหมด เรื่องราวมันอาจจะผิดไปหมดก็ได้ อย่างมีหนังมีละครไทยมากมายหลายเรื่อง ที่แม่ผัวลูกสะใภ้ พี่น้องต้องหมองใจกัน อิจฉาริษยากัน ดูละครก็มันดี แต่ชีวิตจริงๆ ทุกคนก็รู้กันว่ามันไม่สนุกหรอก ดูละครแล้วไม่ย้อนมาดูตัว

          เรื่องเลยยุ่งกันใหญ่  จะทำยังไงกันดี

เด็กก็ต้องเรียนรู้ที่จะถนอมน้ำใจผู้ใหญ่ พ่อแม่ผู้ปกครองก็ต้องยับยั้งชั่งใจ เมื่อเกิดเรื่อง อย่าใช้คำซ้ำเติม เพราะชีวิตไม่ได้จบสวยหรูแบบนางรจนากับเจ้าเงาะที่มีตัวช่วยเป็นถึงพระอินทร์ ที่ “ทิพย์อาสน์เคยอ่อนแต่ก่อนมา  กระด้างดังศิลาประหลาดใจ” และคอย “สอดส่องทิพเนตรดูเหตุภัย”

ลูกหลานเราอาจไม่มีบุญขนาดนั้น ที่มีเทวดามาดลใจ ทำอะไรดีๆ ให้ เขาอาจผิดพลาดได้ แต่อย่างไรก็ลูกหลานเรา ถ้าเขาผิดพลาดขึ้นมา ขอเถอะคำพูดที่ว่า “กูว่าแล้ว.....กูบอกมึงแล้ว....” นั่นมีแต่จะผลักลูกเราห่างจากอกยิ่งขึ้นไปทุกที

เรื่องแบบนี้ เราน่ามีหลักสูตรการเป็นพ่อแม่เหมือนกันนะ