สวัสดีค่ะพี่ใหม่ ^^

          ยังรออ่านบันทึกของดาอยู่ไหมหนอ รู้สึกว่า “เสียดาย” ที่ปล่อยให้ผ่านมาเนิ่นนาน เพราะถึงตอนนี้ดาจดจำเหตุการณ์และความรู้สึกจากกการเข้าร่วมอบรมPYD (การพัฒนาเยาวชนเชิงบวก หรือ Positive Youth Development) ครั้งนั้นไม่ค่อยได้แล้วค่ะ เพราะมันค่อยๆ เลือนไปบ้างแล้ว

          อย่างไรก็ตาม แม้เวลาจะผ่านมานาน แต่ก็ยังรู้สึกอยากเขียนอยากเล่าให้ฟังอยู่นะคะ

          คอร์ส PYD เป็นคอร์สที่ดาขออนุญาตเข้าร่วมเองด้วยความสนใจ เนื่องจากเป็นหัวข้อหนึ่งที่ดาจะต้องชวนคุณครูในโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการก้าวย่างอย่างเข้าใจ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายไปให้ถึงหากจะทำเรื่อง “โรงเรียนต้นแบบ”

          ก่อนจะเข้าอบรม ดาเรียนรู้เรื่อง PYD จากการถามคณะทำงานจังหวัด และจากการเข้าร่วมอบรม “ฟัง-ถาม-ถก” ของพี่ผอม ซึ่งเป็นเรื่องการสื่อสารเชิงบวกของพ่อแม่ผู้ปกครองที่มีลูกเป็นวัยรุ่น ซึ่งก็เป็นเพียงภาพกว้างๆ และดาเองก็เข้าใจแบบกว้างๆ

          อะไรที่คิดว่า “ดี” ก็ตีขลุมเอาว่า “เชิงบวก” ไปก่อนล่ะค่ะ

          ดารู้จัก “ป้ามล” หรือ ทิชา ณ นคร จากการที่เพื่อนๆ พี่ๆ ในองค์การแพธพูดถึงเมื่อครั้งหนังสือ “เด็กน้อยโตเข้าหาแสง” ถูกตีพิมพ์ และได้เห็น “ตัวเป็นๆ” ของป้ามล ในงานประชุมคณะทำงาน ๔๓ จังหวัด ที่โรงแรมรามาการ์เด้น เมื่อวันที่ ๓-๔ ตุลาคม ๒๕๕๕ ที่ผ่านมา

          ในงานดาเห็นทุกคนต่างชื่นชม อยากถ่ายรูปกับป้ามล บางคนขอลายเซ็น แต่ดากลับเฉยๆ “ก็แค่คนทำงานกับเด็ก” คนหนึ่ง ซึ่งดาก็เคยเห็นคนอื่นๆ ที่ทำงานกับเด็กๆ ได้ ก็ตั้งหลายคน ทั้งหนังสือ “เด็กน้อยโตเข้าหาแสง” ที่ออฟฟิศแจกให้ ก็ยังอ่านไม่จบเลย และเท่าที่อ่านก็ชื่นชมกับ “ลีลา” การเล่าเรื่องของนักเขียนมากกว่าจะมองเห็นกระบวนการคิดและการทำงานของ “ป้ามล” (ว้า ....เศร้าเนอะพี่เนอะ...)

          การเข้าร่วมอบรม PYD กับป้ามลและน้องๆ จากบ้านกาญจนาฯ ทำให้ดาเห็นการทำงานที่หนักหนาสาหัสของป้ามลในการ “รื้อโครงสร้าง” เพราะกลุ่มเป้าหมายของป้ามลเป็นเด็กเยาวชนในสถานพินิจฯ ที่ถูกสังคมตัดสินว่าทำความผิดรุนแรง ถูกตีตราว่าเป็นคนไม่ดี เพราะมีตั้งแต่ “ค้ายา” จนถึง “ฆ่าคน” หากพูดถึงสถานพินิจฯ สำหรับดาก็เข้าใจว่าเป็น “คุกเด็ก” และเข้าใจตามนั้นด้วยว่าคนที่เข้าไปอยู่ใน “คุก” ก็ต้องเป็นคนที่ไม่ดีมากๆ ทำความผิดรุนแรง หรือไม่ก็มีอีกจำพวกคือ “แพะ” ซึ่งก็น่าจะมีไม่มาก นี่เป็นความรู้สึกก่อนจะได้รู้จักกับน้องๆ จากบ้านกาญจนาฯ ที่มาเป็นเสียงสะท้อน และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของเด็กที่ “ทำผิด” ในสังคม

          ดารู้สึกว่าการอบรมครั้งนี้ ดาเหมือนตัวเองถูก “กระชากพลังชีวิต” กลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากเหี่ยวแห้งกับการทำงานที่รู้สึกไม่ไปไหนมาไหน วนอยู่แต่กับปัญหา ก็เริ่มเห็นมุมมองการทำงานที่แตกต่างของป้ามล แล้วนำมาเป็นแรงบันดาลใจในการทำงานของตัวเอง

          ดารู้สึกว่า การที่จะทำงานที่บอกว่า “เชิงบวก” หรือ “มุมบวก” กับคนอื่นได้ นั้น “ตัวเองต้องคิดบวกและทำบวกก่อน” ถึงจะสามารถแผ่พลังนั้นสู่คนอื่นได้ ที่พูดแบบนี้เพราะตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในห้องอบรม ดารู้สึกเหมือนตัวเองได้รับการเติมพลังอยู่ตลอดเวลาค่ะ

          จากการอบรมครั้งนี้ ดาได้ทบทวนและเรียกพลังจากตัวเองได้ส่วนหนึ่ง หลังจากถูกป้ามล “กระชากพลังชีวิต” กลับคืนมาให้แล้ว ได้เห็นและเรียนรู้พลังที่ยิ่งใหญ่จากคำว่า “การให้โอกาส” ซึ่งคนที่จะให้โอกาสคนได้นั้นจะต้องไม่มองโลกใบนี้เป็นเพียง “สีขาว-สีดำ” หรือ “ถูก-ผิด” เท่านั้น ต้องเชื่อว่าคนมี ”ศักยภาพในการพัฒนา” ด้วย เพราะถ้าเชื่อว่าคนมีศักยภาพในการพัฒนาแล้ว ต่อให้เกิดมาเป็น “หมาตัวล่าง” เหมือนบทความที่ป้ามลนำมาให้อ่านเป็นการบ้านในห้องอบรม ก็สามารถพัฒนามาเป็น “จ่าฝูง” ของ “หมาตัวบน” ได้ทั้งนั้น ทั้งนี้มันขึ้นอยู่กับโอกาสที่คนนั้นจะได้รับการพัฒนามากน้อยเพียงใด

          ในนามความรักความปรารถนาดี ป้ามล “ให้โอกาส” น้องๆ เยาวชนที่บ้านกาญจนาฯ โดยการ “สร้างการเรียนรู้” ให้น้องๆ เยาวชนเหล่านั้น ด้วยเชื่อในศักยภาพของคนว่าสามารถพัฒนาได้ โดยค่อยๆพัฒนาจุดดีจุดขาวของเด็กๆ เหล่านั้น จากตัวอย่าง น้องคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในสถานพินิจฯ ด้วยคดีฆ่าคน และยังก่อคดีต่อเนื่อง “ต้องแสดงให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง” และฆ่าโดยที่ไม่รู้สึกว่าชีวิตคนอื่นก็มีค่า เพราะชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัว ป้ามลใช้คำว่า “ต้องบ่มให้สุก” ออกแบบกิจกรรมที่ “บ่มเพาะ” คนให้เป็นคน ไม่ใช่ “ทุบให้น่วม” หรือ “ขู่ให้กลัว” อย่างที่คนมี “อำนาจ” บางคนกระทำต่อผู้ที่ต่ำกว่า แล้วบอกว่าทำเช่นนี้ด้วยความรักความปรารถนาดี อย่างนั้นมีแต่จะผลิตซ้ำความรุนแรงให้แข็งแรงขึ้น แล้ว “หมาตัวล่าง” ก็จะถูกผลิตซ้ำ และถูกตีตราในสังคมต่อไป

          สรุปจากตัวดาเองนะคะ PYDเป็นคอร์สที่เหมาะสำหรับ “เพิ่มพลัง” สำหรับคนที่กำลังวนเวียนอยู่กับปรากฏการณ์บางอย่างที่ยังไม่มีคำตอบชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ หรือครูผู้สอนก็ตาม เพื่อ “เติมพลัง” ให้แก่กัน เพราะระหว่างทางเดินที่เร่งรีบ พลังของเราอาจจะหล่นหายไปบ้าง

          ขอบคุณ เยาวชนบ้านกาญจนาฯ ที่ตอบคำถามเรื่องการทำงาน “พัฒนาเยาวชนเชิงบวก” สะท้อนผลผลิตที่มีอยู่จริง จากกระบวนการ “บ่มเพาะคน”

          ขอบคุณป้ามล ที่สร้างแรงบัลดาลใจในการทำงานของดาต่อไป

          ขอบคุณทุกคนที่ให้โอกาส ในการเรียนรู้ครั้งนี้

          ขอบคุณค่ะ