แวดวงการศึกษา : เรื่องเพศ (สนุกๆ) ในภาษาไทย
อิเหนา (ตอนที่ ๒๒) โกสุมปทุมทองครั้นต้องฝน ก็เบ่งบานเสาวคนธ์คลายคลี่


 

                เรื่องราวการติดตามหากันระหว่างอิเหนากับนางบุษบา ใกล้เข้ามาแล้ว สียะตราออกจากเมืองดาหาปลอมเป็นย่าหรันจนมาพบกับอิเหนาปันหยี และได้กับนางวิยะดา ตุนาหงันของตน แต่อยู่กันไม่ทันนาน ท้าวมะงาดา ก่อเหตุมาลักตัวปันหยี แต่ลักผิดตัวมาฉกเอาย่าหรันไป (รายละเอียดอยู่ในตอนที่แล้ว) ทำให้ทางฝ่ายอิเหนาต้องตามหาย่าหรันกันจ้าละหวั่น

                แต่กระนั้นในความวุ่นวายก็กลับกลายเป็นเรื่องดี เมื่อประสันตา นำทหารเที่ยวตามหาย่าหรัน ได้ไปพบกับนางบุษบา (อุณากรรณ) ที่ไปบวชเป็นแอหนังอยู่ที่เขาตะหลากัน ประสันตาให้แอหนังทำนายว่าย่าหรันไปอยู่ที่ไหน  นางแอหนังทายแม่นมาก พี่เลี้ยงของปันหยีและย่าหรัน ตามไปช่วยเหลือ พาย่าหรันแหกคุก และย่าหรันนำนางระดาหวันหนีกลับไปเมืองกาหลังด้วย  ย่าหรันพานางมาถึงเมือง ก็เจอเรื่องเคืองขุ่นจากนางวิยะดา ที่สียะตราหายไปไม่นาน ขากลับมีสาวตามหลังมาด้วย อิเหนาเมื่อรู้ว่านางระดาหวันมีบุญคุณ จึงไกล่เกลี่ยให้น้องสาวตัวเองดีต่อกัน  แต่นางรัดาหวันนี่สิ เจอกับเหตุการณ์นี้รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ทีเดียว

                เมื่อนั้น                                                    ระเด่นระดาหวันศรีใส

ได้คิดผิดแล้วก็ฉุกใจ                                             เสียแรงรักใคร่แต่เดิมที

คิดว่าไม่มีภรรยา                                                    จึงอุตส่าห์ตามมาจนถึงนี่

มาสะเทินเขินค้างอยู่อย่างนี้                                  คิดแล้วเทวีก็โศกา
               

                ดีที่อิเหนาตกปากรับคำ เรื่องเศร้าของนางระดาหวันจึงผ่อนคลายลง นี่หมายความว่าถ้าพอใจกับของนอกกายน่ะก็พอได้ แต่เรื่องจะเรียกร้องความรักน่ะ สถานการณ์จะเป็นยังไงต่อไปไม่รู้เหมือนกัน

                เมื่อนั้น                                                    ปันหยีปลอบพลางทางว่า

เจ้าอย่าโศกศัลย์เลยกัลยา                                      ได้ทำคุณน้องข้าครานี้

พี่จะทดแทนคุณเจ้า                                                               สิ่งไรมิให้เศร้าหมองศรี

เคยสำราญอย่างไรในบุรี                                       พี่นี้จะเลี้ยงนางเหมือนอย่างนั้น
 

                ผลพลอยได้จากการเที่ยวตามหาย่าหรัน คือ ประสันตาไปเห็นแอหนังที่บวชอยู่บนเขา จึงนำเรื่องมาแจ้งแก่อิเหนา ว่านางนั้น หน้าตาคล้ายกับนางบุษบา อิเหนาและพี่เลี้ยงจึงไปหาแอหนัง โดยสร้างเรื่อง แปลงตัวว่าเป็นเทวดา มาลวงนางแอหนังว่าจะพาไปส่งสวรรค์ แต่กลับพานางมาเมืองกาหลัง อิเหนาพยายามสอบซักที่มาที่ไปของนางชี แถมยังเซ้าซี้ จีบแม่ชีเข้าให้ด้วย

เผอิญเป็นเห็นประจักษ์ฤๅไม่เจ้า                           ทั้งสองเราดังได้ตุนาหงัน

วาสนาเคยสนิทติดพัน                                           จะรังเกียจเดียดฉันท์กันไยมี

พี่จะรับทรามสงวนนวลน้อง                                                ไปเป็นคู่ครองของพี่

ศฤงคารบริวารนารี                                                                บรรดามีจะมอบให้ครอบครอง
 

                ฝ่ายนางชี (บุษบา) ก็มีความหวาดกลัว เพราะไม่รู้ว่าปันหยีคือใคร นางบอกข้อมูลไปแบบคลุมเครือ ทำให้อิเหนาตีความไปเป็นอื่น

                อย่าเอยอย่าว่า                                         ข้าไม่ปรารถนามีผัวสอง

โภคัยไอศูรย์ไม่ปูนปอง                                       จะเที่ยวท่องสัญจรนอนไพร

ถึงมาตรไม่พบกับสามี                                          จะยินดีชายอื่นอย่าสงสัย

สู้ตายไม่เสียดายชีวาลัย                                         ว่าแล้วทรามวัยก็โศกา
 

                ส่วนดีๆ ของอิเหนาอย่างหนึ่งคือ พอรู้ว่านางมีสามีแล้ว ก็ไม่รุกรนที่จะเกี้ยวมากมายนัก แถมรับปากจะช่วยตามหาสามีนางด้วย

                เมื่อนั้น                                                    วิสารปันหยีสุกาหรา

เห็นนางซื่อสัตย์ต่อภัสดา                                      จะเกี้ยวพานพูดจาไม่ปลงใจ

......

ถ้อยยำคำมั่นจำนรรจา                                           ซื่อต่อภัสดาไม่หาได้

ต้องระบอบชอบกลเป็นพ้นไป                           พี่ไม่เลียมล่วงประเวณี
 

                เรื่องที่นางบุษบาเล่าว่า สามีหายไป จนต้องตามหาไปทั่ว ทิ้งกริชไว้ให้ดูต่างหน้า เรื่องราวคล้ายๆ กับที่ตนต้องพลัดพรากจากนางบุษบา ต่างกันแต่ว่า ตนไม่ได้มอบกริชไว้กับนาง อิเหนาจึงหาทางลักกริชของนางชีมาดู

ชักกริชออกเห็นเป็นอักษร                                   นามกรอุณากรรณวิยาหยา

ทิ้งกริชลงพลันแล้วบัญชา                                    เรียกสังคามาระตาให้มาดู

ป่วยการเสียเปล่าเอาเขามา                                    เป็นน่าอัปยศอดสู

ขืนว่าบุษบาโฉมตรู                                                               งามอยู่แล้วฤๅจงดูเอา

เขาเป็นเมียมิสาอุณากรรณ                                    เมื่อกระนั้นจะว่ากระไรเล่า

ถ้าผิดที่อื่นก็ทำเนา                                                 นี่เกรงใจเขาด้วยรักกัน
 

                เรื่องกลับทำให้อิเหนางงหนักไปอีก คิดว่านางแอหนังเป็นเมียของอุณากรรณที่รู้จักคุ้นเคยกันมาก่อน พี่เลี้ยงและสังคามาระตา ลูกน้องคู่คิดบอกให้อิเหนาเปิดเผยตัวตน แต่อิเหนาไม่กล้า

                เมื่อนั้น                                                    ปันหยีจึงตอบเฉลยไข

พี่ยังนึกแหนงแคลงใจ                                           เกลือกมิใช่บุษบานารี

เราจะได้ความอายเสียเปล่าเปล่า                           ทั้งเขาจะรู้จักศักดิ์พี่

น้องรักจักคิดฉันใดดี                                            พี่นี้นึกฉงนจนใจ
 

                ประสันตาจึงออกอุบายที่จะเชิดหนัง เล่าเรื่องราวระหว่างอิเหนากับบุษบา เชิดและพากย์ให้แอหนังดู เนื้อเรื่องในหนังสือเขียนเป็นบทพากย์หนังใหญ่ สรุปเรื่องราวตอนที่อิเหนาพบกับนางบุษบาในถ้ำไว้อย่างกระชับ น่าอ่านทีเดียว นางแอหนังเมื่อได้ดูหนังจบ ก็ร้องไห้ ประสันตาและพี่เลี้ยงนางบุษบาต่างจำกันได้  อิเหนาจึงเผยตัวกับนางบุษบา และทำการ “สึกชี” เปลี่ยนเครื่องทรงให้นาง และทั้งสองก็พบกับความสุขอีกครั้ง

                เมื่อนั้น                                                    ปันหยียิ้มพลางทางว่าขาน

จะว่าไปไยเล่าไม่เข้าการ                                       รสร้างห่างนานพึ่งพานพบ

พระคลึงเคล้าเอารสนาสา                                      สุคนธาหอมหวนอวลอบ

ถนอมแนบแอบอุราปรารภ                                  พลางกอดสอดกระทบปทุมทอง

อุ้มนางวางเหนือแท่นบรรทม                                               บันเทิงจิตชิดชมสมสอง

อัศจรรย์บันดาลสุนีย์คะนอง                                                คำรนร้อง               เลื่อนลั่นครั่นครึก

เบื้องบนฝนฝอยพร้อยพรำ                                   ซ่านเซ็นเย็นฉ่ำเมื่อยามดึก

โบกขรณีในไพรพฤกษ์                                        ที่แล้งลึกเหลือล้นชลธี

โกสุมปทุมทองครั้นต้องฝน                                 ก็เบ่งบานเสาวคนธ์คลายคลี่

สองกษัตริย์สุขเกษมเปรมปรีดิ์                             ถ้อยทีสอดคล้องทำนองใน
 

                แต่เรื่องราวยังไม่จบ มีเรื่องรบๆ และรักๆ ใคร่ๆ หึงหวง ตามมาอีกพอสมควร ขอเชิญชวนรออ่านตอนต่อๆ ไปนะครับ

ร่วมแสดงความคิดเห็น
จาก*
 
อีเมล
ความคิดเห็น*
 
มูลนิธิแพธทูเฮลท์ (path2health) อาคารร่วมประสงค์ ชั้น 3
37/1 ถนนเพชรบุรี 15 แขวงพญาไท เขตราชเทวี  กรุงเทพฯ 10400
โทรศัพท์: 02-653-7563-5 โทรสาร: 02-653-7566
ด้วยความสนับสนุนของ กองทุนโลกฯ (The Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and malaria)
33202990