แวดวงการศึกษา : เรื่องเพศ (สนุกๆ) ในภาษาไทย
อิเหนา (ตอนที่ ๒๓) สู้เอาชีวิตเข้าแลกรัก  หาญหักไม่กลัวตักษัย
สังคามาระตา

               ตอนนี้เรามาดูเรื่องราวของตัวละครในเรื่องอิเหนา ที่มีบทบาทเคียงคู่กับอิเหนามาตลอด นั่นคือ สังคามาระตา ผู้เป็นน้องของมาหยารัศมีและสการะวาตี สังคามาระตาติดตามใกล้ชิดอิเหนาตั้งแต่ตอนแรกๆ ที่อิเหนาไปเมืองหมันยา ระหว่างทางอิเหนารบกับระตูบุศสิหนา และฆ่าระตูผู้นี้ตาย ทำให้ระตูปันจะรากันและระตูปักมาหงันซึ่งเป็นน้องของระตูที่ตาย ขอยอมแพ้ และยกบุตรธิดาให้แก่อิเหนา

                สังคามาระตา เป็นคู่คิด ร่วมรบ ร่วมวางแผนต่างๆ กับอิเหนามาตลอด ตอนศึกท้าวกะหมังกุหนิงยกทัพมาชิงบุษบาที่เมืองดาหา สังคามาระตาสังหารวิหยาสะกำลงได้ ฝีมือไม่เบาทีเดียว การวางแผนลักนางบุษบา สังคามาระตาก็มีส่วนสำคัญ นอกจากนั้นก็สังคามาระตานี่แหละที่พยายามหาทางพิสูจน์มาตลอดว่า อุณากรรณเป็นผู้หญิง ขนาดให้คนไปแอบดูอุณากรรณตอนอาบน้ำ และสายสืบกลับมารายงานว่าอุณากรรณเป็นผู้หญิง ทำให้สังคามาระตา ไปหลงนางเชลยของอุณากรรณที่ชื่อ กุสุมา แต่ก็ได้แต่เมียงๆ มองๆ เพราะเกรงอุณากรรณและอิเหนา

                เนื้อเรื่องตอนท้ายจึงให้สังคามาระตา ตัวประกอบดีเด่นได้สมหวังมั่ง

                มาจะกล่าวบทไป                                  ถึงท้าวล่าสำแข็งขัน

กับระตูทั้งห้าบุรีนั้น                                              ซึ่งขอออกอุณากรรณผู้ศักดา

ได้ถวายบรรณาการมากมี                                     ทั้งบุตรีโอรสเสน่หา

ครั้นแจ้งกิตติศัพท์ขจรมา                                     ว่ามิสาอุณากรรณนั้นหายไป

แต่เหล่าราชบุตรธิดานั้น                                       ตกอยู่เมืองประมอตันไม่คืนให้

ระตูทั้งปวงก็ขัดใจ                                                                จะยกพลไกรไปว่ากัน

               

ท้าวล่าสำและพวกส่งทูตไปเจรจาแบบข่มขู่ในที คือถ้าไม่คืนโอรสธิดาก็จะต้องรบกัน การเจรจาด้วยท่าทีแบบนี้ ปลายทางจะต้องรบกันทุกที เพราะศักดิ์ศรีมันค้ำคอกันอยู่

อันองค์อุณากรรณผู้ศักดา                                     เมื่อเทวาพาไปกระยาหงัน

ให้อักษรไว้เป็นสำคัญ                                           ว่าบรรดาเชลยทั้งนี้

ให้แก่ปันหยีชาญชัย                                              ซึ่งอยู่ในกาหลังบุรีศรี

เมื่อตัวเขาเจ้าของยังมี                                            กูไม่รู้ที่จะส่งไป

อันระตูทั้งหกพารา                                                                มีแต่เจรจาหยาบใหญ่

ดังชาวประมอตันเวียงชัย                                     ล้วนสตรีมิใช่ชาติชาย

 

                ท้าวประมอตันส่งสารขอให้อิเหนาปันหยีที่อยู่ ณ กรุงกาหลัง ให้ส่งกองทัพมาช่วยตามที่เคยรับปากกันไว้  จึงเป็นโอกาสของสังคามาระตาที่ได้ออกรบอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงแซวของทุกคน ตั้งแต่อิเหนาเองที่พูดล้อว่า

บัดนี้อริราชไพรี                                                    ยกมาติดตีประมอตัน

คือท้าวล่าสำผู้ศักดา                                               กับระตูทั้งห้าเขตขัณฑ์

จะชิงเอาเชลยอุณากรรณ                                      อันนอกนั้นพี่ไม่สู้อาลัย

เสียดายแต่ธิดาล่าสำ                                               คมขำนวลละอองผ่องใส

เจ้าจงยกพลสกลไกร                                             เร่งไปให้ทันท่วงที

               

                และตัวตลกประจำเรื่อง นั่นคือ ประสันตา ยกเรื่องเปรียบเทียบมาล้อสังคามาระตา ย้อนความหลังไปเมื่อคราวที่อิเหนาและพลพรรค ข้ามน้ำข้ามทะเลไปเยือนมะละกา (ใครไม่ทราบรายละเอียด ขอให้ย้อนกลับไปที่ตอน ๑๗ และจะได้ทราบภูมิหลังของการล้อครั้งนี้)

บัดนั้น                                                    ประสันตาทำเฉยเงยหน้า

ทูลปันหยีไปมิได้ช้า                                              แต่ข้าแจ้งเหตุว่าศึกมี

ดีใจจะใคร่อาสา                                                     แต่เกรงพระอนุชาเรืองศรี

ซึ่งจะไปสงครามครั้งนี้                                         เห็นทีจะเอาเหื่อต่างน้ำ

เพราะเหตุว่าเป็นงานหา                                         จำเล่นหน้าจอขึงตะบึงไป

ใช่หนังขอช่วยจะพึมพำ                                        ไม่จำใจเหมือนครั้งมะละกา

อันผู้รู้ความหลังทั้งนั้น                                          ก็สรวลขึ้นด้วยกันพร้อมหน้า

แต่ระเด่นสังคามาระตา                                         เบือนพักตรายิ้มพริ้มไป

 

                ผลการรบก็น่าจะเดาได้ไม่ยาก ทัพของท้าวล่าสำและระตูทั้งห้า ยอมแพ้ล่าถอยไป ท้าวประมอตันจึงยกเชลยทั้งหมดที่เป็นของอุณากรรรเดิมให้แก่อิเหนา รวมทั้งนางกุสุมาธิดาท้าวล่าสำที่สังคามาระตาแอบชอบอยู่ด้วย

อนิจจากุสุมาโฉมเฉลา                                           พี่พาเจ้ามาในไพรสาณฑ์

ทำไฉนจะได้เยาวมาลย์                                         มาแนบนอนให้สำราญฤดี

ถึงใกล้เหมือนไกลกันหนักหนา                          แก้วตาไม่เห็นอกพี่

แสนสุดกระสันพันทวี                                          หากเกรงองค์ปันหยีพี่ยา

 

                อยู่ใกล้ตา แต่ต้องทำใจไม่กล้าใกล้ชิด เพราะเกรงใจเจ้านายผู้พี่ แต่เจ้านายก็แสนจะรู้ใจ ยกนางกุสุมาให้เป็นรางวัลแก่สังคามาระตา นี่แหละเจ้านายที่รู้ใจลูกน้อง จึงได้ใจลูกน้องไปเต็มๆ แม้ว่าตอนยกให้จะมีเสียงล้อๆ ขำๆ

เจ้าทำสงครามมาล้าเลื่อย                                       เหน็ดเหนื่อยควรพักตำหนักสถาน

อันระเด่นกุสุมายุพาพาล                                       ถึงไม่ตระการใจพระอนุชา

จะให้อื่นที่ชื่นอารมณ์ชู                                         ก็เล็งดูยังไม่มีที่จะหา

จงรับไว้เป็นบำเหน็จน้องยา                                 พอปฏิบัติวัตถาให้คลายใจ

 

                จึงเป็นหน้าที่ของสังคามาระตาที่ต้องเผด็จศึกรักด้วยตัวเอง มาแอบดูกันหน่อยซิว่า จะมีฝีมือเหมือนการรบศึกมั้ย มาดูลีลาของตัวประกอบยอดเยี่ยมคนนี้กัน

นั่งลงเคียงนางกุสุมา                                              แล้วมีวาจาปราศรัย

ดูก่อนแก้วตายาใจ                                                 จะแจ้งในความทุกข์แต่หลังมา

เมื่อเจ้าอยู่ด้วยอุณากรรณ                                      พี่นี้ผูกพันเสน่หา

อาลัยในองค์วนิดา                                                 ไม่เว้นสักเวลานาที

จนเจ้าตกไปประมอตัน                                        ยิ่งรัญจวนใจถึงโฉมศรี

เป็นบุญให้เกิดไพรี                                                                พี่จึงได้ยกไปชิงชัย

สู้เอาชีวิตเข้าแลกรัก                                              หาญหักไม่กลัวตักษัย

ครั้นเสร็จศึกได้เห็นอรไท                                    ค่อยคลายใจที่ทุกข์ทรมาน

 

                ปากหวาน ไม่บุ่มบ่าม ง่ายงามทีเดียวเชียว แต่จะสำเร็จมั้ยหนอ เพราะเรื่องแบบนี้ฝ่ายสาวเจ้า จะต้องมีลีลาอิดเอื้อนตามสมควรแหละน่า

                พระเอยพระองค์                                   พระจงโปรดเกล้าเกศา

ข้านี้ทุกข์นักหนักอุรา                                           ด้วยตัวเป็นข้าอุณากรรณ

ซึ่งองค์ปันหยีประทานให้                                    จะรับใช้ไม่รังเกียจเดียดฉันท์

แต่ที่จะสนิทติดพัน                                                               ข้อนนั้นขัดสนพ้นปัญญา

 

                สังคามาระตายังใช้คำพูดหวานๆ นำ ตามด้วยคำเจรจาที่เอาจริงเอาจัง จนกระทั่งท่าทางที่เป็นไปอย่างตอนเข้าพระเข้านางทั่วไป

                สุดเอยสุดสวาท                                      แสนฉลาดตอบโต้ด้วยโวหาร

จะรักเจ้าตราบเท่าบรรลัยลาญ                                              ไม่ทอดทิ้งเยาวมาลย์ให้ได้อาย

ถึงเจ้าเกี่ยงเลี่ยงแก้ประการใด                                              พี่ก็ไม่ละวางนางโฉมฉาย

จะประคองน้องแอบไว้แนบกาย                         กว่าจะสมอารมณ์หมายของพี่นี้

ว่าพลางกอดเกี้ยวเกลียวกลม                                               แสนภิรมย์รับขวัญมารศรี

ชมแก้มแนมดวงสุมาลี                                          ฤดียียวนไปมา

ภุมเรศคลึงเคล้าเกสร                                             แซกซอนฟอนฟั้นบุปผา

เบิกบานทานแสงสุริยา                                          เมฆาชอุ่มอนธการ

เมขลาล่อแก้วแววไว                                             รามสูรเลี้ยวไล่ขว้างขวาน

เสียงสนั่นพสุธาบาดาล                                          ทั้งสองแสนสำราญบานใจ

 

                บางทีการเป็นตัวประกอบ แบบไม่ต้องเด่นต้องดังมาก ชีวิตคู่ดูจะง่ายและราบรื่นดี ไม่ต้องมีเรื่องระหองระแหง อย่างชีวิตรักพระเอก นางเอก ในนิยายทั่วๆ ไป คนดังๆ นี่น่าสงสารนะ ดูอย่างอิเหนาเถอะ แม้ว่าเรื่องจะใกล้จบแล้ว แต่เรื่องรักยังยุ่งเหยิงน่าปวดหัวทีเดียว

                ไว้เล่าให้ฟังตอนต่อไปนะครับ           

ร่วมแสดงความคิดเห็น
จาก*
 
อีเมล
ความคิดเห็น*
 
มูลนิธิแพธทูเฮลท์ (path2health) อาคารร่วมประสงค์ ชั้น 3
37/1 ถนนเพชรบุรี 15 แขวงพญาไท เขตราชเทวี  กรุงเทพฯ 10400
โทรศัพท์: 02-653-7563-5 โทรสาร: 02-653-7566
ด้วยความสนับสนุนของ กองทุนโลกฯ (The Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and malaria)
35123585