"บอกกี่ครั้งแล้วว่า ให้เก็บห้องให้เรียบร้อย รกแบบนี้จะหาของเจอได้ไงล่ะ !"

          "วันๆ เอาแต่นั่งอยู่หน้าทีวีกับโทรศัพท์ ทำไมไม่หยิบหนังสือหนังหามาอ่าน มิน่าถึงสอบไม่ได้คะแนนดี"

          "นี่ ทำไมถึงกลับบ้านค่ำนัก ไปเถลไถลที่ไหนมา"

          "เป็นนักเรียนนะ ไม่ใช่นักเลง แต่งตัวไปโรงเรียนให้เรียบร้อยหน่อย"

          "เมื่อไหร่จะจำสักที เรื่องที่สอนๆ ไปน่ะ พูดซ้ำซากหลายครั้งแล้ว"
 

         .....โอ้ย อยากจะบ้า  ทำไมคนเป็นพ่อเป็นแม่เนี่ยเขาถึงสรรหาเรื่องมาบ่นว่าเราได้ตลอดเวลานะ

         .....ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พ่อแม่บ่นเพราะรัก เพราะห่วงใย... อะไรกัน จะห่วงกันทุกลมหายใจเข้า-ออกเลยหรือไง


          เชื่อเถอะว่า ที่พ่อแม่บ่นนั้น บ่นด้วยความรัก ความห่วงใย และ ....ปนความหงุดหงิดที่เห็นอะไรขัดหูขัดตาไงล่ะ...

         ทำไงได้
         พ่อ แม่ ต่างถือว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนดูแลครอบครัว ฉะนั้น จึงต้องเป็นผู้คุมกฎ ระเบียบ วินัย ในบ้านที่พ่อแม่สร้างขึ้นมา และผู้ใหญ่ก็มักคิดแบบนี้เสมอแหละว่า
         "ถ้าไม่ดุ ไม่ว่า อีกหน่อยก็เคยตัว เสียนิสัย"

          เรื่องเล็กๆ ในความคิดของพวกเรา เช่น การทิ้งข้าวของเกลื่อนกลาด ชอบคุยโทรศัพท์กับเพื่อนมากกว่านั่งอ่านหนังสือเรียน อยากนอนตื่นสายๆ ไม่อยากลุกมาทำงานบ้าน ฯลฯ เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ในสายตาของพ่อแม่

           และนี่เองคือ ความเห็นที่ขัดแย้งระหว่างเรากับ...พ่อแม่..นั่นเอง

         ที่สำคัญ
         ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่า เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ พ่อแม่ทำไมต้องมาคอยจ้ำจี้จ้ำไชอยู่เรื่อยๆ  รู้แล้วน่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง..เพียงแต่ยังไม่มีอารมณ์ทำ..ก็เท่านั้นเอง

          แต่อย่าลืมสิว่า เรายังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แม้จะเลยวัยเด็กที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้..มาแล้วก็ตาม

          เรายังต้องขอเงินพ่อแม่ไปโรงเรียน

          เรายังรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อกลับมาบ้าน แล้วมีกับข้าวตั้งรออยู่

          แล้วยังมีเรื่องอีกมากมายที่เรา "ไม่ค่อยแน่ใจ" นักว่าจะทำไง ต้องให้พ่อ แม่ ช่วยตัดสินใจให้

          พ่อ แม่ อาจชอบมาวุ่นวายเรื่องส่วนตัว ก็เพราะความเป็นห่วง...กลัวว่าเราจะไปทำอะไรไม่ดีน่ะสิ (คิดดูนะว่า การได้ยินเสียงบ่นของพ่อแม่นั้น...น่าจะดีกว่าเพื่อนบางคนที่นานๆ จะเห็นหน้าพ่อ แม่ สักครั้งไหม)