สังคมปลูกฝังฉันทำไม โดย: เนสินี เอี่ยมนิ่ม ม.ธรรมศาสตร์ วันที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘             ประเทศไทยมีผู้ติดเชื้อรายใหม่ประมาณ ๒๐,๐๐๐ คนต่อปี ในจำนวนนี้เป็นเยาวชนและวัยรุ่นเสียเป็นส่วนใหญ่           เพราะเหตุใดสถิติในกลุ่มเยาวชนถึงได้เพิ่มสูงขึ้นทุกปี ทำไมการรณรงค์ให้เยาวชนใช้ถุงยางอนามัยถึงไม่ได้ผล?           จะได้ผลได้อย่างไรเมื่อเยาวชนได้รับการปลูกฝังจากสังคมว่า หญิงไทยต้องเป็น “กุลสตรี” เรียบร้อย ต้อง “รักนวลสงวนตัว” ถ้าผู้หญิงคนไหนมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน เธอจะถูกสังคมตีตราว่าเป็นผู้หญิง “ง่าย”            เลิกเสียทีเถอะความคิดแบบนี้            มันทำให้ผู้หญิงไม่มีความกล้า กล้าที่จะบอกคู่นอนของเธอให้สวมถุงยางอนามัย เพราะกลัวเขาจะคิดว่าเธอ “กร้านโลก”            หรือกลัวเขาจะรักเธอน้อยลง ถ้าเขามีความคิดว่า “หญิงดี” ต้องไม่เคยมีเพศสัมพันธ์มาก่อน            จริงหรือที่คุณค่าของผู้หญิงอยู่ที่เยื่อพรหมจรรย์?             ทำไมคนในสังคมถึงไม่คิดว่า ผู้หญิงที่สื่อสารให้คู่นอนสวมถุงยางอนามัย เป็นผู้หญิงที่ฉลาด รู้จักการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย มีความรับผิดชอบ และรู้จักป้องกันตัวเอง             อีกประเด็นหนึ่ง การเข้าถึงถุงยางอนามัยก็ทำได้ยาก เพราะการซื้อถุงยางอนามัยไม่ได้ง่ายเหมือนการซื้อขนม คุณต้องถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ เมื่อคุณเข้าไปในร้านสะดวกซื้อและซื้อถุงยางอนามัยออกไป สายตาแบบนั้นทำให้ผู้ถูกมองรู้สึกกระดากอาย             อายที่ตัวเองมีความคิดจะมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัย             สังคมปลูกฝังว่าเยาวชนคือวัยที่ยัง “ไม่พร้อม” ที่จะมีเพศสัมพันธ์ โดยไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่าชื่นชม ถ้าเขาจะมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัย ไม่ติดโรค และมีความรับผิดชอบทางเพศตั้งแต่ในวัยเรียน              เมื่อจะตั้งเครื่องขายถุงยางอนามัยในสถานศึกษา กลับมีคนไม่เห็นด้วยเพราะคิดว่ามันเป็นการชี้โพรงให้กระรอก ทั้งๆ ที่มันจะช่วยให้เยาวชนเข้าถึงความปลอดภัยได้ง่ายขึ้น            เพศสัมพันธ์เป็นเรื่องที่สวยงาม เพราะพวกเราก็เกิดมาจากการมีเพศสัมพันธ์ เรื่องเพศยังเป็นความต้องการตามธรรมชาติ เหมือนกระรอกที่อย่างไรก็รู้ทางไปโพรงโดยไม่ต้องมีใครมาชี้ให้            กระรอกรุ่นใหม่แค่อยากไปเข้าโพรงอย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง