เมื่อพูดถึง “เอดส์” นึกถึงอะไร โดย: ปิยาภรณ์ พรรัตนโชติสกุล มรภ.สวนสุนันทา วันที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘             นายนาวิน แต่งทรัพย์ นักศึกษาชั้นปีที่ ๒ มรภ.สวนสุนันทา “นึกถึงคนมักง่ายและสำส่อนทางเพศ ไม่รู้จักป้องกัน คนเราควรมีเซ็กส์กับคนที่เรารักเท่านั้น ไม่ควรเอาค่านิยมที่เปลี่ยนคู่นอนบ่อยๆ มาใช้ในเมืองไทย แต่ในเมืองไทยมันมีกรอบของสังคมเกี่ยวกับเรื่องจารีตประเพณีอยู่ ซึ่งเราควรรักษาเอาไว้ วัฒนธรรมการเปลี่ยนคู่นอนเป็นวัฒนธรรมของฝรั่ง เราควรปลูกฝังจิตสำนึก หรือถ้ามันห้ามไม่ได้จริงๆ เมื่อเรามีความต้องการแล้ว เราก็ควรรักตัวเอง ป้องกันตนเองจากโรคเอดส์ โดยการใส่ถุงยางอนามัย เพราะการใส่ถุงยางอนามัยไม่ได้ป้องกันโรคเอดส์ได้อย่างเดียวแต่ก็ยังสามารถป้องกันการตั้งครรภ์ โรคหนองใน ซิฟิลิสได้ด้วย แล้วก็ควรให้ภาพลักษณ์ของถุงยางอนามัยเป็นสิ่งที่ไม่น่าอายเวลาซื้อ ให้เหมือนกับการซื้อทิชชู่หน้าห้องน้ำ”           นางสาวประภาภรณ์ มอญสุข นักศึกษาชั้นปีที่ ๑ จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ “ นึกถึงโรคชนิดหนึ่งที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ ตายสถานเดียว เพราะเห็นจากคนที่เป็น ภาพที่เห็นจากสื่อ ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ โปสเตอร์ แล้วก็นึกถึงคนที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว ไม่ป้องกัน แต่บางทีก็ไม่ใช่ความผิดของเขานะ ที่เขาเป็นเอดส์ มันผิดที่เขาไม่ป้องกันมากกว่า เพราะบางคนก็ไม่ได้ตั้งใจ ที่จริงแล้วคนเป็นเอดส์หรือไม่เป็นโอกาสตายมันก็เท่ากัน แต่เอดส์เป็นแค่ตัวเร่งให้คนๆนั้นมีโอกาสตายเร็วกว่าคนอื่นเท่านั้น”