เสียงที่ทลายความเงียบงัน โดย: ชญาน์ทัต วงศ์มณี ม.ธรรมศาสตร์ วันที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘             ระยะหลังมานี้ประเด็นที่เกี่ยวกับเอดส์ดูจะเงียบหายไปจากสื่อสาธารณะ           แต่ “ความเงียบงัน” ที่ว่านี้ มิได้เป็นหลักชัยที่แสดงว่า ประเทศไทยประสบความสำเร็จในการป้องกันและแก้ไขปัญหาเอดส์แล้ว           ตรงกันข้าม ปัญหาดังกล่าวยังคงดำรงสถานะอยู่อย่างมั่นคง ข้อมูลหลายอย่างที่เกี่ยวกับเอดส์ที่รัฐบาลให้แก่ประชาชน ก็ยังคงคลุมเครือและไม่ครอบคลุมในอีกหลายแง่มุมที่ประชาชนสงสัยและสมควรได้รับรู้           ยิ่งพอเป็นข้อมูลการรับรู้ “เรื่องเพศ” แล้ว ก็มักจะถูกเชื่อมโยงและตัดตอนโดย “วัฒนธรรมอันดีงาม” เข้าทำนองว่า เดี๋ยวจะเป็นการชี้โพรงให้กระรอกเปล่าๆ           ที่สาหัสไปกว่านั้น คือข้อมูลที่ได้รับจากรัฐบาลมักสอดแทรกด้วยทัศนคติในแง่ลบต่อผู้มีพฤติกรรมเสี่ยงและผู้ติดเชื้อเอชไอวี อย่างเช่น ผู้ติดเชื้อเป็น “ผู้อ่อนแอ” มิแคล้วต้องตายอย่างเดียวดายในไม่ช้า ในขณะที่ความเป็นจริงคือ “เอดส์รักษาได้” ผู้ติดเชื้อที่ได้รับการดูแลสุขภาพ จะแข็งแรงมิยิ่งหย่อนไปกว่าคนอื่นๆ            มิหนำซ้ำ รัฐบาลยังใช้ความรุนแรง โดยถือโอกาส “ลงดาบศีลธรรม” ลงโทษผู้ติดเชื้ออีกด้วย เป็นต้นว่า “สำส่อนทางเพศ ติดเอดส์ถึงตาย” แต่ในความเป็นจริง การติดเชื้อมาจาก “การมีเพศสัมพันธ์ที่ไม่ได้ป้องกันกับผู้มีเชื้อ” ไม่เกี่ยวกับจำนวนคู่นอน แม้เรามีคู่คนเดียวก็อาจติดเชื้อได้ หากคู่ของเรามีเชื้อและเราไม่ได้ป้องกัน            และโดยนัยแล้ว คำว่า “สำส่อน” ก็ยังเป็นการเลือก “ลงดาบ” กับเพศหญิงอย่างเดียวอีกด้วย            เอดส์ถูกทำให้เป็น “เรื่องไกลตัว” เป็นเรื่องของคนเที่ยวกลางคืน เกย์ แรงงาน พนักงานบริการ ผู้ใช้ยาเสพติด หรือเป็นกรรมเก่าแต่ชาติปางก่อน เป็นความพยายามผลักไสการติดเชื้อให้เป็นเรื่องของ “คนอื่น” เมื่อไม่ใช่ปัญหาของ “เรา” แล้ว ความสนใจและความจริงใจต่อการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจึงไม่เทียบเท่ากับปัญหาที่เป็นของ “ตัวเรา” เอง             ตราบใดที่สังคมของเรายังคงเป็นสังคมปากว่าตาขยิบ เป็นสังคมที่นิ่งดูดายต่อความเดือดร้อนของผู้คน เป็นสังคมที่เลือกปฏิบัติและเหลื่อมล้ำทางเพศ เรื่องเอดส์ก็จะยังคงเป็น “ความเงียบงัน” ที่คงอยู่ใน “พวกเรา” ต่อไป            “เอดส์ภาคประชาชน” ต้องการให้เกิดส่วนร่วมในการแก้ปัญหาเอดส์จากมุมมองของประชาชน มองผู้คนด้วยสายตาที่อาทรเป็นมิตร และตะโกนออกมาดังๆว่า เราจะจับมือกันสร้างสรรค์สังคมให้เป็นไปตามที่เราปรารถนา            นั่นเป็น “เสียง” ที่จะทลาย “ความเงียบงัน” ให้หมดสิ้นไป