ฉากต่อไปของปรากฏการณ์ “เอดส์” โดย: เสียงเยาวชน วันที่ ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๔๘             บรรยากาศภายในท้องสนามหลวงระหว่างวันที่ ๒๓ – ๒๕ พฤศจิกายน เต็มไปด้วยมวลชนกว่าหลายพันคนซึ่งมีความแตกต่างกันทั้งวัย เพศ อายุ วัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์ ร่วมกันจัดกิจกรรมและเรียนรู้ในงานมหกรรมเอดส์ภาคประชาชนครั้งที่ ๑           เชื่อว่าผู้เข้าร่วมงาน อาจได้ร่วมกิจกรรมในบูธแต่ละเครือข่ายฯ ได้รับฟังการเสวนาภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ที่ถูกเนรมิตให้ติดแอร์เย็นสบายทำให้ลืมบรรยากาศร้อนอบอ้าวของสนามหลวงไปชั่วขณะ หรือจะเป็นการร่วมสนุกและเพลินใจกับสุนทรียะของจังหวะดนตรีจากศิลปินกลุ่มต่างๆ รวมทั้งกิจกรรมที่เปิดโอกาสสำหรับการค้นหาและสัมผัสประสบการณ์ เข้าใจบทเรียนและเข้าถึงข้อมูลด้านเอดส์ของผู้คนที่ร่วมงานี้           ใช่ว่าการจัดงานมหกรรมเอดส์ ภาคประชาชน ครั้งที่ ๑ จะเกิดขึ้นจากการทำงานของหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง หากแต่เกิดจากความร่วมมือของหลายหน่วยงาน หลายองค์กร รวมถึงเครือข่ายประชาชนกลุ่มต่างๆ ที่รวมตัวกันทำงานด้านเอดส์ด้วย             จะมีใครทราบเบื้องหลังฉากงานนี้บ้างว่า กว่างานจะเกิดเป็นรูปร่างได้นั้น มีคณะทำงานหลายส่วนที่ร่วมกันเตรียมงานมากกว่า ๖ เดือน ที่สำคัญคณะทำงานทุกคนจริงจัง พร้อมเหนื่อยกายและลดเงื่อนไขการทำงานเพื่อให้งานครั้งนี้เกิดขึ้น บางคนอดหลับอดนอนเป็นเดือนเพื่อเตรียมแผนผังสถานที่จัดงาน ประสานงานเครือข่ายเพื่อร่วมกิจกรรม ตลอดจนช่วยประชาสัมพันธ์กิจกรรมนี้ให้ประชาชนรับรู้มากที่สุด เป็นบทสรุปที่ทุกคนทุกฝ่ายร่วมด้วยช่วยกันสร้างสรรค์และทุ่มเทเพื่องานในครั้งนี้             มหกรรมเอดส์ภาคประชาชน ประสงค์ให้เกิดผลสะเทือนต่อสังคมไทยในหลายด้าน             ด้านหนึ่ง เป็นการกระตุ้นความสนใจและความตื่นตัวในประเด็นเอดส์ของสาธารณชน ให้ได้รับรู้ข้อมูลข่าวสารอย่างรอบด้านและตระหนักว่าเอดส์เป็นเรื่องใกล้ตัวที่ทุกคนต้องร่วมมือกันหาทางออก             ด้านหนึ่ง เป็นการสรุปบทเรียน เผยแพร่ความรู้ใหม่ๆ ที่ทันต่อสถานการณ์สังคมขององค์กรประชาสังคมที่ทำงานด้านเอดส์และเสนอสู่ทิศทางแนวนโยบายด้านเอดส์ของภาครัฐ             ด้านหนึ่ง เป็นการติดตามและทวงสัญญาของรัฐบาลไทยที่เคยประกาศไว้เกี่ยวกับการป้องกันและการเข้าถึงการรักษาเอชไอวี/เอดส์ในประเทศไทย             อย่างไรก็ตาม ข้อสังเกตหนึ่งในฐานะที่เป็น “ผู้เฝ้ามอง” ความเคลื่อนไหวของประชาชนที่สัญจรผ่านไปมาในสนามหลวงก็อดที่จะตั้งคำถามไม่ได้ว่าประชาชนได้เข้าถึงข้อมูลเอดส์ตรงตามวัตถุประสงค์เพียงใดและวิธีการสื่อสารเรื่องเอดส์ในงานนี้จะช่วยลดปรากฎการณ์เอดส์ได้จริงหรือไม่            ดังนั้น สิ่งที่ต้องจับตามองต่อไปหลังจากฉากงานนี้จบลง คือ การเข้าถึงและการรับรู้ของประชาชนทั่วไปในข้อมูลด้านเอดส์ ทิศทางนโยบายการป้องกันและเข้าถึงการรักษาเอชไอวี/เอดส์ของภาครัฐ และแนวทางการทำงานด้านเอดส์ขององค์กรประชาสังคม ซึ่งทั้งสามฝ่ายต้องร่วมมือกันทำงานในอนาคตอย่างต่อเนื่อง           เชื่อว่า ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง จะได้รับบทเรียนอันมีค่าและมีความหมายจากงานนี้           เชื่อว่า การสื่อสารเรื่องเอดส์ในสังคมไทยยังคงต้องดำเนินการต่อไปแต่ต้องมีการปรับวิธีการสื่อสารเพื่อให้ทันต่อความเปลี่ยนแปลงของสังคมปัจจุบัน           เพราะแม้งานนี้จะปิดฉากลงอย่างไรก็ตาม           แต่ฉากแห่งความร่วมมือในระยะยาวจากทุกฝ่ายยังต้องดำเนินอยู่ต่อไป