“ก็เราไม่มี แล้วจะทำไง” เรื่องของ สราวุฒิ มาตรทอง (อ้น)

อ้นเคยนึกสงสัยมาแต่เด็กว่า ทำไมเขาถึงหน้าเหมือนฝรั่ง เพราะทั้งย่าและอาที่อ้นนอนกอดด้วยทุกคืน รวมถึงคุณแม่ที่อ้นเคยเจอ ไม่มีใครละม้ายคล้ายคนต่างชาติเลยสักคน พอถามย่า ย่าบอกว่าเพราะตอนแม่ท้องแม่ชอบมองฝรั่ง อ้นเลยเกิดมาหน้าตาเป็นลูกครึ่ง แต่เมื่อยิ่งโตก็ยิ่งสงสัย พร้อมกับความเป็นฝรั่งที่เริ่มเห็นชัดขึ้น ขนรอบตัวก็เป็นสีทองให้สงสัยมากยิ่งขึ้น จึงถามอาว่า ที่แท้เขามาจากไหน อาจึงบอกว่าเพราะแม่ท้องกับพ่อที่เป็นฝรั่ง ความจริงข้อนี้ ไม่สำคัญเท่าความจริงที่ว่า ย่ากับอาที่นอนกอดทุกคืนไม่ได้เกี่ยวข้องกับสายเลือดทางไหนของอ้นเลย          เรื่องนี้ทำให้อ้นใจหวิวไปวูบหนึ่ง แต่นั่นก็แค่อย่างมาก เพราะเมื่อรู้แล้วก็สบายใจที่ข้อมูลมันชัดเจนขึ้น อ้นบอกว่ามีบ้างที่อยากเจอพ่อ เพราะอยากรู้ว่าหน้าตาพ่อเป็นยังไง อยากรู้ว่าอ้นเกิดมาจากคนแบบไหน แต่มันก็แค่นั้น เพราะเอาเข้าจริงตอนเกิดมาก็มาคนเดียว พ่อแม่เป็นคนให้กำเนิด ไม่ใช่คนเลี้ยงดู แล้วอ้นก็มีย่าและอาที่ยังคงใส่ใจอ้นมาตลอด          สมัยเด็กอ้นไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะสังคมรอบข้างสุ่มเสี่ยงต่อเรื่องยาเสพติด แล้วแม้ที่บ้านจะไม่ขัดสน แต่ก็ฐานะไม่ดีนัก ชีวิตของอ้นจึงเล่นคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ ลูกมะแว้งลูกมะเขือเป็นของเล่น สนามเด็กเล่นคือคลองใกล้บ้าน ได้สัตว์เลี้ยงของเพื่อนบ้านเป็นเพื่อนเล่น อ้นบอกว่า ความสุขของอ้น มาจากพื้นที่ส่วนตัว มาจากโลกส่วนตัวที่สร้างขึ้น “โลกส่วนตัวของเรา เราสร้างให้มันสวย”          “คนอื่นเขามีพ่อ แม่ ลูก เขาทำนู่นทำนี่ให้กัน ก็เราไม่มี แล้วจะทำไง”          อ้นเรียกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในอดีตว่า เป็นความเศร้าแบบยิ้มๆ แต่เมื่อโตขึ้น ได้เห็นปัญหาคนอื่น ได้สังเกตเพื่อน คนรู้จัก เห็นปัญหาคนรอบข้าง การสังเกตเรื่องรอบตัว การสัมผัสธรรมชาติ ทำให้อ้นคิดได้ว่า ที่แท้แล้วตัวเรามันช่างน้อยนิด อ้นจึงคิดว่า “ปัญหาของผมมันเรื่องขำๆ” อ้นมีทางออกให้ตัวเองมากมาย ทั้งโลกส่วนตัวของอ้นเอง และการเข้าถึงแก่นของธรรมที่ทำให้เขาได้เจอทางออกที่สงบและได้ที่พึ่งในยามท้อแท้ อ้นไม่ปฏิเสธว่าตัวเองเหงาและปวดร้าวกับมัน แต่ก็เพราะความเหงาที่ผลักดันให้เขาค้นหาทางออกเหล่านี้ให้ตัวเอง         วันนี้ แม้จะไม่ได้นอนกอดย่าอีกเพราะย่าจากอ้นไปแล้ว แต่อ้นมีน้อง เป็นลูกของอา ซึ่งอ้นได้เป็นฝ่าย “ให้” ได้เติมเต็มโลกให้น้อง เหมือนที่อ้นเคยต้องการสมัยเด็ก          อ้นบอกว่า การทดสอบทำให้คนเราเข้มแข็ง อ้นอาจไม่เคยเจอพ่อ ไม่มีญาติทางสายเลือด แต่ในชีวิตมีคนอีกมาก หลายคนที่อ้นถือเป็นญาติพี่น้อง หลายคนที่อ้นรัก และหลายคนที่รักอ้น           ความละเอียดอ่อนอาจทำให้เขาเหงา แต่มันก็ทำให้เขาเห็นคุณค่าของการดำรงอยู่ ทั้งของตัวเอง สิ่งที่ตัวเองได้รับ และเรื่องราวรอบข้าง จากสมัยเด็กที่เคยคิดว่า “ไม่มี” มาตลอดนั้น ที่แท้แล้วในวันนี้อ้นค้นพบว่า “ทุกสิ่งรอบข้าง...มันเป็นของขวัญ”