วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๕๑

บรรยายพิเศษ “เยาวชนอาชีวศึกษายุคโลกาภิวัตน์กับการเรียนรู้เรื่องเพศ”

โดย นางศรีวิการ์ เมฆธวัชชัยกุล รองเลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (กอศ.)

ปัจจุบัน การทำงานในภาคส่วนต่างๆ จำเป็นต้องร่วมมือกัน จึงจะทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดและเกิดการเรียนรู้ร่วมกัน แม้ว่าวัฒนธรรมองค์กรจะแตกต่างกัน อาทิเช่น สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกโรงเรียนและการศึกษาตามอัธยาศัย (กศน.) จะรู้จักและเข้าใจชุมชน ขณะที่ สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา (สอศ.) จะเชี่ยวชาญในเรื่องของการฝึกทักษะอาชีพ ดังนั้นการเชื่อมโยงกันระหว่างสององค์กรจึงจำเป็นต้องอาศัยจุดเด่นของทั้งสองฝ่ายมาทำงานในรูปของเครือข่าย จึงจะเกิดความยั่งยืนของการดำเนินงาน โดยไม่ทำเป็นโครงการเฉพาะกิจ แต่ต้องทำด้วยใจ ซึ่งจะก่อให้เกิดความยั่งยืนใน สอศ. และ กศน. ในการพัฒนาเยาวชน อันเป็นทรัพยากรในการสร้างประเทศชาติ

ท่ามกลางสังคมปัจจุบันที่เปลี่ยนไป เยาวชนรุ่นใหม่มักเปราะบาง ขาดความอดทน ขาดการป้องกันตนเองในด้านต่างๆ จึงจำเป็นต้องมีการเตรียมเยาวชนเพื่อให้พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมดังกล่าว นอกจากนี้ในส่วนของอาชีวศึกษาจำเป็นต้องปฏิรูปการศึกษาด้วยการปรับวิธีเรียน เปลี่ยนวิธีสอน ปฎิรูปวิธีสอบ ตลอดจนแผนพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมตามทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียง ส่งผลให้มีการบูรณาการเกิดกลยุทธ์ แบ่งออกเป็น ๔ โครงการ คือ ๑.จัดระบบดูแลนักเรียนนักศึกษา รวมทั้งการสื่อสารกับผู้ปกครอง ๒.ระบบปรับเปลี่ยนพฤติกรรม แก้ไขปัญหา (R watch) ๓.สร้างคุณลักษณะตามที่สังคมและตลาดแรงงานต้องการ และ ๔.ความมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อประเทศชาติ โดยใช้เด็กเป็นตัวตั้ง และใช้กลุ่มเป็นตัวช่วยในการทำโครงการให้เกิดการบูรณาการการจัดเตรียมเด็กสู่สถานประกอบการในเชิงปริมาณและสอดคล้องกับคุณภาพ หรือการขยายผลในกลุ่มเยาวชนที่ให้แกนนำเยาวชนฝึกอบรมให้กับแกนนำเยาวชนกลุ่มใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์หลักคือช่วยเหลือสังคมภายใต้จิตสำนึกของการร่วมด้วยช่วยกัน (จิตอาสา) ทำให้บริการสังคมเป็นห้องเรียนของอาชีวศึกษาไปโดยปริยาย

เป้าหมายสูงสุดของอาชีวศึกษาคือ นักเรียนนักศึกษา โดยมุ่งให้เกิดคุณลักษณะดังนี้ ๑.เชี่ยวชาญวิชาชีพ เรียนแล้วรู้จริง มีสมรรถนะ ๒.มีคุณธรรมจริยธรรม ๓.มีคุณลักษณะตามความต้องการของสถานประกอบการ คือ ทักษะการสื่อสาร (ภาษา ไอซีที), คิดเป็น ทำเป็น (ทำวิจัยอย่างง่ายได้), มีความสามารถในการวางแผนประชาสัมพันธ์และลงทุน (เขียนแผนธุรกิจอย่างง่ายได้) เพื่อให้ได้ตามเป้าหมายดังกล่าว เยาวชนที่อยากเห็นจึงควรจะมีทักษะวิชาชีพ ทักษะชีวิต โดยมีระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนเป็นกลไกขับเคลื่อน

สรุปคือเยาวชนเป็นหัวใจ ครูเป็นกัลยาณมิตร ทั้งนี้ก่อนที่ผู้อื่นจะเข้มแข็ง ครูและเยาวชนต้องเข้มแข็งก่อน