วันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๑

ละครเสริมทักษะ “เกี๊ยวซ่ากับ ๕ คนแคระ”

โดย เยาวชนกลุ่มลูกโม่ จ. ลำปาง และ สุพจน์ สุขกลัด มหาวิทยาลัยโยนก

เยาวชนกลุ่มลูกโม่ จ.ลำปาง ซึ่งเป็นการรวมตัวของนักศึกษา ๑๒ สถาบันที่สังกัดอาชีวศึกษาจังหวัดลำปาง ที่ผ่านการอบรมค่ายละครที่จัดโดยกลุ่มเพื่อความหวัง (Hopeful Group)

จัดแสดงละคร ““เกี๊ยวซ่ากับ ๕ คนแคระ” เพื่อให้เป็นสื่อในการสร้างความเข้าใจเรื่องการแพร่และรับเชื้อเอชไอวีแก่ผู้มาร่วมการประชุม

“เกี๊ยวซ่า” เป็นชื่อของหญิงอาชีพบริการ ซึ่งอยู่ในซ่องของเจ๊ระเบียบที่ดูแลเรื่องการใช้ถุงยางของพนักงานอย่างเข้มงวด แต่วันหนึ่งเกี๊ยวซ่าทะเลาะกับเจ๊เบียบ จึงถูกขับไล่ออกจากซ่อง ไปเจอบ้านของคนแคระทั้ง ๕ ซึ่งตกลงกันเอาเกี๊ยวซ่าเป็นเมีย คนละ ๑ วัน ตั้งแต่วันจันทร์ ถึงวันศุกร์ เสาร์อาทิตย์เป็นวันอิสระ เกี๊ยวซ่าจะไปไหนก็ได้ ซึ่งในคนแคระทั้งหมดมีเพียงคนแคระวันพฤหัสบดีคนเดียวที่ใช้ถุงยางทุกครั้งที่มีเซ็กส์

วันหนึ่ง เกี๊ยวซ่าไปเจอมหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามจึงมีเพศสัมพันธ์กันโดยไม่ป้องกัน

๑๓ ปีผ่านไป เกี๊ยวซ่าและคนแคระ ๔ คนป่วยเอดส์ และลูกของเกี๊ยวซ่าก็โตเป็นหนุ่ม มีเพียงคนแคระวันพฤหัสที่ไม่ติดเชื้อเอดส์”

หลังจากแสดงจบ นักแสดงได้ตั้งคำถามกับผู้ชม ดังนี้

· เกี้ยวซ่าติดเอเอชไอวีเอดส์จากใคร เพราะอะไร

· เพราะอะไรเกี๊ยวซ่าจึงไม่ใช้ถุงยางกับมหาเศรษฐี

· ถ้าเป็นผู้ชม จะใช้ถุงยางหรือไม่ เพราะอะไร

· คิดว่าลูกของเกี๊ยวซ่าจะติดเชื้อเอดส์ หรือไม่ เพราะอะไร

ในการตอบคำถาม ผู้ที่ตั้งคำถามยึดประเด็นสำคัญคือ เอดส์ดูไม่ออก อย่าไว้ใจ ต้องใช้ถุงยางทุกครั้งเมื่อมีเพศสัมพันธ์

หลังจากการแสดงจบลง อาจารย์สุพจน์ สุขกลัด ผู้มีบทบาทในการฝึกทักษะการแสดงได้ให้ข้อคิดเพิ่มเติมถึงเสน่ห์ของการแสดงที่เรียกว่า “ละคร” ว่าสามารถทำให้คนดูเกิดความรู้สึก “ลึกซึ้งในใจ” และเกิดการคิดอย่างเป็นระบบ การดูละครจึงสนุก และได้ขบคิดมากขึ้นเมื่อมีการตั้งคำถามเช่นที่กลุ่มเยาวชนได้ทำให้ผู้ชมดูเป็นตัวอย่าง