Loading ...

มิตรรักคอกวีทั้งหลาย

ฉบับนี้ ขอเริ่มต้นด้วยการแนะนำเว็บไซต์ที่น่าสนใจ www.thaiwriternetwork.com เป็นเว็บไซต์ของเครือข่ายนักเขียนแห่งประเทศไทย ซึ่งได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับนักเขียนและความรู้ต่างๆ เกี่ยวกับงานเขียนไว้คอยบริการบรรดานักอ่าน

ที่น่าสนใจคือ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นเว็บไซต์ของเครือข่ายนักเขียนแล้ว ย่อมมีงานเขียนหลากหลายแนวให้ผู้อ่านเลือกเสพ ทั้งนิยาย เรื่องสั้น บทสัมภาษณ์ บทความ และบทกวี

          ใครใคร่อ่านงานเขียนประเภทไหน ย่อมสามารถเลือกอ่านได้ตามชอบใจ โดยไม่เสียเงินเสียทอง (ยกเว้นค่าไฟและค่าอินเทอร์เน็ต... ฮา)

 

นอกจากนี้ เว็บไซต์ดังกล่าว ยังเปิดพื้นที่ให้สมาชิก (ซึ่งจะเป็นใครก็ได้ เพียงแต่ต้องสมัครเป็นสมาชิกของเว็บไซต์เท่านั้น) สามารถส่งผลงานเขียนของตัวเองเข้ามาแบ่งปันกันอ่าน เรียกว่าผลัดกันเขียน ผลัดกันวิจารณ์ นับเป็นพื้นที่แห่งการเรียนรู้ที่จะทำให้คนที่เพิ่งหัดเขียนได้พัฒนาฝีมือจากคำติชมของผู้อ่านด้วย

 

ผู้เขียนได้เข้าไปเปิดอ่านบทกวีจากคอลัมน์ สะพานกวี ของเว็บไซต์นี้พบว่า มีหลายหัวข้อที่น่าสนใจและน่าจะหยิบมาเล่าสู่กันฟัง

ปักษ์นี้จึงขอนำเสนอบทกวีที่ชื่อ ความอ่อนไหว ซึ่งปรากฏอยู่ในคอลัมน์สะพานกวี เขียนโดยคุณ กังวานไพร นามฯ กวีบทนี้แบ่งเป็น ๒ เหตุการณ์ หากพร้อมจะสัมผัสกับความอ่อนไหวแล้ว เชิญทัศนา...

 

๑.

ในสายลมหนาว ถนนสายอ้างว้าง

ข้าฯขับรถชนผีเสื้อโดยมิได้ตั้งใจ

ขณะเผลอมองดอกไม้ริมทาง

ในแววตาเจ็บร้าวสุดท้ายของผีเสื้อหนุ่ม

ที่มองผ่านกระจกหมวกกันน็อคประสานตารู้สึกผิดของข้าฯ

เจ้าบ่งบอกว่าชีวิตช่างแสนสั้น ขณะเส้นทางไปสู่รักยังอยู่อีกไกล

ความเศร้าก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอกสามศอกที่รู้อ่อนไหว

บนดอกไม้นั้น

ข้าฯไม่สามารถจะจอดรถเพื่อที่จะไปดูอีกใจผีเสื้อสาว

ที่ระเริงช่อดอกไม้ รอคอยการมาถึงคู่รักของมัน

โดยไม่รู้ว่าผีเสื้อหนุ่ม...บัดนี้กลายเป็นซากไร้ชีวิต

ละล่องลอยไปกับลมสายเกรี้ยวกราดและเหน็บหนาวใดแล้ว

 

๒.

ข้าฯรู้สึกผิดบาป ทั้งละอายแก่ใจ

ที่ได้แต่ควบรถมอเตอร์ไซค์คันพังเพไปไร้ทิศทาง

ความจริงก็คือ

ข้าฯมิเหลือแม้ใครสักคนที่รอคอย

เช่นเจ้า - ผีเสื้อหนุ่ม....

 

เหตุการณ์แรก คือเหตุการณ์ที่ชายหนุ่มขับมอเตอร์ไซค์ชนผีเสื้อหนุ่มตาย และเหตุการณ์ที่สองเป็นการบรรยายความรู้สึกผิดบาปของชายหนุ่มที่ได้ทำลายชีวิตของผีเสื้อตัวนั้น และความรู้สึกอันโดดเดี่ยว อ้างว้าง ของตัวเองที่ไม่มีคนที่รักรอคอยอยู่เช่นเดียวกับเจ้าผีเสื้อหนุ่ม

            เป็นการเปรียบเทียบที่เศร้าเหลือเกิน...

          ผู้เขียนเองก็คงบอกไม่ได้เหมือนกันว่า ระหว่างการจากไปในขณะที่มีคนที่เรารักและเขาก็รักเรา กับการที่ยังมีชีวิตอยู่โดยปราศจากคนที่เรารัก อย่างไหนจะดีกว่ากัน

         

          เราเคยเห็นข่าวคราวปรากฏอยู่บ่อยครั้งว่า ความรักที่ไม่สมหวังทำให้เกิดการฆ่าตัวตาย การทำร้ายตัวเองในรูปแบบต่างๆ ซึ่งเมื่อย้อนกลับมาคิดแล้วก็จะพบว่า มีคนจำนวนมากที่เคยผิดหวังกับความรัก แต่... มีคนจำนวนหนึ่งที่เลือกทำร้ายตัวเองเพียงเพราะรักนั้นไม่สมหวัง ซึ่งอาจเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ

          อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนคิดว่า การมองเห็นคุณค่าในตัวเอง เป็นเรื่องสำคัญมากกับกรณีที่ความรักไม่สมหวัง และอาจจะเป็นวิธีคิดที่เป็นเกราะป้องกันไม่ให้เกิดการทำร้ายตัวเอง

          ถ้าเราคิดว่า... เรามีคุณค่า ยังมีอนาคต ยังมีชีวิตที่สวยงามรอเราอยู่ การก้าวผ่าน หลุมบ่อ บางอย่างในชีวิตก็จะผ่านไปได้เร็วขึ้น ในขณะเดียวกันก็ใช้หลุมบ่อที่เคยพลาดตกลงไปเป็นประสบการณ์ที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ว่า จะไม่ก้าวตกลงไปในนั้นอีก

            หรือหากหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องตกหลุมบ่อนั้นอีกครั้ง เราก็ได้เรียนรู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะเจ็บตัวน้อยที่สุด

 

          ชายหนุ่มผู้ขับมอเตอร์ไซค์ที่รำพึงรำพันว่าไม่เหลือคนที่รักคอยอยู่นั้น

          การยอมรับความจริงว่า จะต้องอยู่คนเดียว ไม่มีคนที่รักรออยู่... เป็นเรื่องจำเป็น

          แต่สิ่งที่จำเป็นยิ่งกว่าคือ การปรับเปลี่ยนมุมมองในชีวิตว่า ถึงจะอยู่คนเดียว ฉันก็มีความสุขได้ ความสุขที่เกิดจากการได้ทำในสิ่งที่รัก ที่อยากทำ อันเป็นความสุขที่เราสามารถสร้างขึ้นเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาเสกสร้างให้

 

          เชื่อเถอะว่า...ความสุข อยู่ที่มุมมองวิธีคิดของเรา และเราสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ด้วยตัวของเราเอง J



ความคิดเห็นที่  1

ขอบคุณค่ะ กำลังอ่อนไหวกับอารมณ์เหงาพอดี

สมาชิก   (16 เมษายน 2553  เวลา 14:34:51)