Loading ...

            สองสัปดาห์ที่ผ่านมามีโอกาสดูหนังเกาหลีที่ฟรีทีวีช่องหนึ่งนำมาฉายในทุกเช้าของวันเสาร์-อาทิตย์ เรื่อง “บัณฑิตหน้าใส หัวใจว้าวุ่น” ชื่อภาษาอังกฤษคือ SungKyunKwan scandal(อ่านชื่อเรื่องของไทยแล้วคนละอารมณ์กับของเกาหลีเลย) โดยเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (๒๐ ส.ค.) เป็นตอนที่นางเอกซึ่งในเรื่องปลอมเป็นชายและเรียนอยู่ที่สำนักบัณฑิต SungKyunKwanฝึกยิงธนูเพื่อลงแข่งขัน โดยมีเดิมพันคือหากนางเอกสามารถยิงธนูได้ อาจารย์จะไม่เปิดเผยความลับเรื่องที่เป็นผู้หญิงและจะอนุญาตให้เรียนที่เดิมต่อไป

แต่ปัญหาคือนางเอกมีอาการหวาดกลัวธนูเพราะมีประสบการณ์เลวร้าย เนื่องจากถูกรุ่นพี่แกล้งให้เป็นเป้าซ้อมในการฝึก ดังนั้นไม่ว่าจะฝึกเท่าไหร่ก็ยิงไม่ได้เสียที เพราะภาพที่ตัวเองเคยเป็นเป้าซ้อมตามหลอกหลอนทุกครั้งที่จับคันธนู ไม่ว่าพระเอกซึ่งเป็นผู้ที่ยิงธนูได้เก่งที่สุดจะฝึกให้เท่าไหร่ นางเอกก็ยังยิงไม่ได้อยู่นั่นเอง ยิ่งเมื่อถูกพระเอกฝึกแบบเข้าขั้น “โหด” นางเอกจึงตัดสินใจเลิกฝึกและต่อว่าพระเอกว่าไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของคนที่ตั้งแต่เด็กไม่เคยจับคันธนู (การเรียนวิชายิงธนูเป็นวิชาของเด็กผู้ชายที่เกิดในตระกูลสูงเท่านั้น) และมีความหวาดกลัวต่อธนูอย่างเธอหรอก

            ความรู้สึกของนางเอกคงเหมือนกวีบทนี้อยากไปให้ถึงจุดหมายปลายทางคือเรียนให้สำเร็จ เข้ารับราชการเพื่อมีรายได้ในการดูแลครอบครัว แต่เธอมีอุปสรรคใหญ่อยู่เบื้องหน้า ทั้งวิธีที่จะก้าวข้ามอุปสรรคนั้นไปก็ไม่ง่ายอีก

ที่มา : ใบหลิวในสายลม. “ภูเขาลูกสุดท้าย” คอลัมน์กวีกระวาด มติชนสุดสัปดาห์ฉบับประจำวันที่ ๒-๘ กรกฎาคม  ๒๕๕๓

            เป้าหมายตามที่ปรากฏในบทกวีคือสถานที่ที่มี “ดอกไม้บานสะพรั่ง” “ลำธารใส” และ “ทุ่งหญ้าอันงดงาม” แต่การจะไปถึงที่ดังกล่าวได้ต้องเดินทางข้ามเขาลูกใหญ่ เราจะทำอะไรจะหยุด หรือจะไปต่อ ถ้าเลือกจะไปต่อ เราจะเผชิญและก้าวข้ามอุปสรรคนั้นอย่างไร

            ย้อนกลับมาที่ SungKyunKwan scandal เมื่อนางเอกท้อและตัดสินใจว่าจะไม่ฝึกยิงธนูแล้ว เหตุการณ์หลังจากนั้นคือเกิดอุบัติเหตุกับพระเอกจนไม่สามารถยิงธนูด้วยมือขวาได้ สิ่งที่พระเอกทำคือ ยืนยันจะแข่งยิงธนู และฝึกยิงธนูด้วยมือซ้ายทุกวัน

            ในตอนนั้น มีแต่คนปรามาสว่า พระเอกคงไม่สามารถยิงธนูด้วยมือซ้ายให้เข้ากลางเป้าได้ เพราะการฝึกยิงธนูจนเกิดความแม่นยำนั้นต้องใช้เวลามาก ในขณะที่การแข่งขันเหลืออีกไม่กี่วัน ยิ่งใช้มือข้างที่ไม่ถนัดฝึกด้วยแล้ว ก็ยิ่งไม่น่าจะทำได้ แต่พระเอกไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น เขาฝึก ฝึก และฝึก ซ้อมยิงทั้งกลางวันกลางคืนท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักและแสงแดดที่ร้อนแรง

            ในที่สุด เขาก็สามารถยิงธนูจากมือซ้ายได้เข้ากลางเป้า

            พระเอกไม่ได้บอกอะไร แต่นางเอกรู้ได้ในทันทีนั้นว่า ก่อนคำว่า “ความพยายามอยู่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” จะเกิดขึ้นได้นั้น การเอาชนะความกลัวของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญ หากพระเอกมัวแต่สนใจเสียงท้วงติง คำดูถูก เรื่องการฝึกยิงธนูด้วยมือซ้ายแล้ว เขาจะไม่สามารถลงมือฝึกได้เลย เช่นเดียวกับเธอ หากไม่เผชิญกับความกลัว เธอก็จะไม่สามารถฝึกยิงธนูได้ ดังนั้น นางเอกจึงตัดสินใจฝึกยิงธนูอีกครั้งโดยขอให้พระเอกช่วยสอนเหมือนเดิม ซึ่งในที่สุดเธอก็สามารถยิงธนูเข้ากลางเป้าได้ และทีมของเธอก็ได้รับชัยชนะในการแข่งขัน

                ความกลัว...เหมือนภูเขาที่อัดทับอยู่ในใจ แต่ตราบใดที่เราเผชิญหน้ากับความกลัวได้ การขยับก้าวไปยังปลายทางก็คงไม่ยาก เหมือนนางเอกของเรื่องที่เอาชนะความกลัวจนไปถึงเป้าหมายได้

            แต่อันนี้ต้องค่อยๆ คิดเองทำเองล่ะ...เพราะชีวิตจริง เราคงไม่ใช่นางเอกที่มีพระเอกมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง 



ความคิดเห็นที่  4

แมนแล้ว

ครูจอย   (15 กันยายน 2554  เวลา 16:06:04)

ความคิดเห็นที่  3

เก่งจิง

ploy   (15 กันยายน 2554  เวลา 14:03:34)

ความคิดเห็นที่  2

ได้นำข้อความนี้เผยแพร่ให้กับบุคคลที่รู้จัก เช่น ลูกศิษย์  เพื่อน ลูก เพื่อให่เขาเหล่านั้นได้ข้อคิดและเป็นกำลังใจในการใช้ชีวิตหรือแม้กระทั่งตนเองจะสะสมข้อความ หรือเนื้อเรื่องประเภทนี้เก็บไว้ยามว่างหรือท้อแท้ หรือมีปัญหา ก็ช่วยได้มาก

pachthanan   (3 กันยายน 2554  เวลา 09:28:34)

ความคิดเห็นที่  1

ได้ข้อคิดในการทำงานด้านเพศศึกษาที่เราต้องก้วผ่านความคิดหรือการพูดของครูยางคนที่คิดว่าเรากำลังชี้โพรงให้กระรอก

อนุธิดา   สุวรรณณัตน์   (2 กันยายน 2554  เวลา 16:08:18)