Loading ...

          ขึ้นต้นแบบนี้มิได้เกี่ยวข้องกับโครงการ “ก้าวย่างอย่างเข้าใจ” แต่ประการใด แต่เป็นความบังเอิญของบทกวีที่นำมาฝากกันในปักษ์นี้มีชื่อว่า “การก้าวย่าง” ผลงานของ มนตรี ศรียงค์ เจ้าของฉายา “กวีหมี่เป็ด” ที่ได้รับรางวัลซีไรต์ปี ๒๕๕๐ จากกวีนิพนธ์ชุด “โลกในดวงตาข้าพเจ้า”

          เล่าเป็นเกร็ดนิดหนึ่งว่า ฉายากวีหมี่เป็ดของคุณมนตรีมีที่มาจากการที่คุณมนตรีเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวหมี่เป็ดเป็นอาชีพหลัก และเขียนหนังสือควบคู่กันไปด้วย กวีหมี่เป็ดผู้นี้มีผลงานออกมาสู่สายตาผู้อ่านหลายเล่มด้วยกัน เช่น รวมบทกวีเล่มแรก ชุด “ดอกฝัน : ฤดูฝนที่แสนธรรมดา” และรวมบทกวีทำมือชุด “การพังทลายของทางช้างเผือก” ซึ่งคว้ารางวัลพิเศษ เซเว่นบุ๊คอะวอร์ด เมื่อปี ๒๕๔๙ และเล่มล่าสุด คือ “โลกในดวงตาข้าพเจ้า” ที่คว้ารางวัลซีไรต์อย่างที่กล่าวมาแล้ว

           สำหรับบทกวีเรื่อง “การก้าวย่าง” ที่นำมาฝากกัน มีหลายเรื่องราวที่คุณมนตรีได้กล่าวไว้อย่างน่าสนใจ ทั้งเรื่องการใช้ชีวิตและวิธีคิดในการดำเนินชีวิต แล้วก็ตบท้ายด้วยการสะกิดให้ผู้อ่านเห็นถึงสัจธรรมเรื่องความคาดหวัง ว่า

ทุกจังหวะก้าวย่างของชีวิต

เท้าที่ก้าวแต่ละย่างอย่างจริงจัง

เธอต้อยตามความฝันอันบรรเจิด

เธอหวังเพียงเวียงวังที่ยังไกล

เธอก้าวตามทิศทางแห่งดาวเหนือ

อยู่ที่เธอจะเสาะค้นหาหนทาง

ทุกจังหวะที่ต้อยตามความใฝ่ฝัน

ทุกเท้าที่ก้าวทอดจะปลอดภัย

กรวดหินดินทรายที่รายเรี่ย

เมื่อดาวเหนือร่วงลาจากฟ้าพลัน

ทุกเท้าที่ก้าวทอดตลอดเวลา

ทุกเท้าเธอตอกหมุด-โซ่ฉุดตรึง

เธอต้องกล้าบาดเจ็บสักครั้งหนึ่ง

เธอต้องกล้าปวดร้าวสักคราวครา

เธอยิ่งก้าวเท้ายิ่งถ่วงยิ่งหน่วงหนัก

เธอต้องยิ่งฝืนเท้าเข้าผจญ

ทุกจังหวะชีวิตมีผิดพลาด

เท้าที่ย่างแต่ละทางอย่างจริงจัง
  อาจก้าวผิดย่างพลาดเกินคาดหยั่ง

เธอกำลังนำชีวิตสู่ทิศใด

หรือเตลิดเข้าดงพงหนามไหน

หรือลึกสุดป่าไพรถึงใจกลาง

หรือตามทางรกเรื้อเมื่อรุ่งสาง

อยู่ที่เธอจะเสาะค้นหาหนทาง

อยู่ที่เธอจะเชื่อมั่นหรือหวั่นไหว

อยู่ที่เธอเข้าใจเพียงใดกัน

เธอจะเกลี่ยหรือเธอจะหวาดหวั่น

เธอยังกล้ายืนยันหรือพรั่นพรึง

แต่ละก้าวเหนื่อยล้าดังประหนึ่ง

แต่ละก้าวหนักอึ้งด้วยพันธนา

เพื่อรู้ซึ้งบาดแผลแห่งความกล้า

เพื่อรู้ถึงคุณค่าความอดทน

อุปสรรคยิ่งทวีความเข้มข้น

ยิ่งล้มยิ่งเริ่มต้นทุกหนครั้ง

เธอจะรู้รสชาติการคาดหวัง

เธอกำลังนำชีวิตสู่ทิศเธอ
 
รูปจาก http://xchange.teenee.com
(ที่มา http://www.softganz.com/meeped/paper/212)
 
          มีคนเคยถามว่า ผู้เขียนใช้ชีวิตแบบไหน ซึ่งผู้เขียนได้ตอบไปว่า ใช้ชีวิตแบบมีเป้าหมาย ในขณะที่คนถามผู้เขียนนั้นใช้ชีวิตแบบทำวันนี้ให้ตัวเองมีความสุข แต่ไม่ว่าจะใช้ชีวิตแบบใด ระหว่างทางของการใช้ชีวิตย่อมปะทะสังสรรค์กับความสมหวัง ผิดหวัง ขึ้นอยู่กับว่าเราคาดหวังกับสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามามากน้อยแค่ไหน

          หวังน้อย เมื่อพลาดหวังก็จะไม่เจ็บปวดมาก

          หวังมาก เมื่อพลาดหวังก็จะเจ็บปวดมากตามไปด้วย

          แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะคาดหวังมากไม่ได้ เพราะความคาดหวังเป็นพลังให้เราทำสิ่งต่างๆ ได้สำเร็จ สิ่งสำคัญคือการเตรียมใจว่าจะยอมรับกับความผิดหวังที่เกิดขึ้นอย่างไร และจะนำความผิดหวังมาเป็นปมในการใช้ชีวิตหรือไม่ต่างหาก

          เหมือนบทสุดท้ายของกวีบทนี้ที่ว่า ทุกจังหวะชีวิตมีผิดพลาด เธอจะรู้รสชาติการคาดหวัง เท้าที่ย่างแต่ละทางอย่างจริงจัง เธอกำลังนำชีวิตสู่ทิศเธอ

          ขอให้มีเข็มทิศที่ดีในการนำชีวิตนะคะ


ความคิดเห็นที่  3

ก้าวย่งอย่างมั่นใจ

ก้าวไป        แม้ไฟท่วมโลก
ก้าวไป        แม้โชคดับสูญ
ก้าวไป        แม้ไร้คนทูน
ก้าวไป        แม้พูนคนชัง
หวังเถิด  หากหวังสร้างพลังใจ  คนที่สิ้นหวัง คือ คนที่กำลังจะตายจ้ะ
                                                ครูแมวเหมียว
                             
 จาก: ครูแมวเหมียว แจ้ห่ม [21 ต.ค. 2552 11:57]

ครูไทย   (21 ตุลาคม 2552  เวลา 21 12:01)

ความคิดเห็นที่  2

ก้าวไป        แม้ไฟท่วมโลก
ก้าวย่งอย่างมั่นใจ
ก้าวไป        แม้โชคดับสูญ
ก้าวไป        แม้ไร้คนทูน
ก้าวไป        แม้พูนคนชัง
หวังเถิด  หากหวังสร้างพลังใจ  คนที่สิ้นหวัง คือ คนที่กำลังจะตายจ้ะ
                                                 ครูแมวเหมียว
                             

ครูแมวเหมียว แจ้ห่ม   (21 ตุลาคม 2552  เวลา 21 11:57)

ความคิดเห็นที่  1

ทุกจังหวะชีวิตต้องคิด(ให้)มาก      หากพลั้งพลาดอาจไม่ได้ไปถึงฝัน
มีสติทุกย่างก้าวในทุกวัน             คงถึงฝั่ง ดังที่หวัง อย่างมั่นคง

ป้า   (22 มิถุนายน 2552  เวลา 22 10:05)